in Alles komt goed

We zijn een stelletje isolationisten

Mijn lief heeft nu al vier dagen Corona. Ondanks onze jarenlange inspanningen om haar als kwetsbaar persoon (immuundeficiëntie) hiervoor te behoeden. Ze heeft zich de laatste jaren dus strikt afgezonderd, plekken met mensen gemeden, overal mondkapjes op, veel laten bezorgen aan huis. En dat gold voor 80% ook voor mij. Want ik wil natuurlijk op geen enkele manier degene zijn die haar besmet. Dus als ik dan de wijde wereld in trok ging ik daarna in quarantaine. Dat zijn er zeven geweest als ik goed geteld heb, meer dan drie maanden in totaal.

De afgelopen maanden had ze haar leven een heel klein beetje meer open gezet. We zijn tenslotte volledig gevaccineerd en het virus was wat minder heftig. Dus gingen we bij mijn ouders op bezoek. Sinds vele jaren op vakantie met de Jumpie, zo nu en dan naar een winkel1, de huisarts en de diëtiste (altijd met mondkapje en op afstand). En waarschijnlijk heeft ze het op de laatste plek toch opgelopen. De hele kleine statistische kans heeft die kans gepakt en nu is ze de sigaar.

Nu duimen we onze duimen lam en hopen we dat het niet volledig escaleert. Nog los van de stevige gevolgen die COVID kan hebben is er een groot risico dat het haar delicate balans volledig in de war schopt waardoor elke bacterie zijn kans kan grijpen, zoals het zo vaak in het verleden is gebeurd.

Ik heb het (nog) niet. Dus hebben we ons standaard quarantaine beleid weer uitgerold. Ik zit in mijn kamer, maar nu beschermd tegen haar. Het is een heel ander gevoel om preventief opgesloten te zitten met iemand die het echt heeft. Wordt er een beetje hypochonderig van.

1

  1. Alleen op hele rustige momenten in de ochtend

Wat vind jij?

Reactie