in Alles komt goed

Op de knieën (alweer)

Half november voelde mijn middenrif niet echt jofel. Ik had krampen en pijntjes. Maar hoopte dat ze voor de verhuizing wel weg zouden zijn. Dat was tenslotte nog iets van een maand verderop.

Maar toen ik op de 8st december de sleutels haalde en in het nieuwe huis was om wat op te meten. Lag ik daar toch een uur op de grond mijn pijn weg te puffen.

Naar huis fietsend kwam de pijn weer terug. Op de bank weer proberen bij te komen, maar moest in de avond toch weer een paar keer letterlijk door de knieën om de pijn te managen.

Naar bed gegaan om de volgende ochtend te worden geconfronteerd met de welbekende en veel heftigere pijn. Met wat vloeken mijn kleren aan kunnen trekken. Deze keer was het mijn linker nier.

Totaal niet verwacht omdat je toch denkt dat de bliksem niet twee keer inslaat op dezelfde plek. Maar met twee nieren hoeft dat ook niet. Had gehoopt deze pijn niet meer te hoeven ervaren. Maar na 2 uur kreunen, stuipen, moe en wanhopig worden toch met hulp van mijn oudste zoon, familie en vrienden mijn weg gevonden naar de huisarts voor pijnstilling.

Daar zakte (natuurlijk) de pijn weg, maar gelukkig nu wat pijnstillers op zak die de kop eraf kunnen halen als het terug zou komen. De alles consumerende pijn was weg maar had toch behoorlijk last en moest echt wel wat van de medicijnen nemen om de dag door te komen (en dat overkomt me zelden). De volgende dag, ondanks de medicijnen, toch weer naar de eerste hulp gegaan omdat het weer niet te houden was en ik me ook zorgen maakte waar dit toe ging leiden.

Daar konden ze weinig anders doen dan pijnstilling en werd me aangeraden om met de huisarts te overleggen om te onderzoeken wat er nu precies aan de hand is. De verpleegkundige gaf wel aan dat de niersteen waarschijnlijk nog steeds onderweg is naar de uitgang en dat dat een best lang en pijnlijk proces kan zijn.

Natuurlijk klote timing want had ook nog een verhuizing te doen terwijl het lichaam duidelijk wilde dat ik me rustig hield. Dankzij mijn jongens ook meer kunnen doen, maar me nog steeds de pleure gesjouwd. Net als toen ik een extra slaapkamer bouwde. Toen werd ik geplaagd door een zeer heftige kiespijn.

Nu is het 26 december en heb nog steeds last al heb ik in totaal maar een paar dagen pijnstillers hoeven slikken. Heb ze wel meegenomen naar Els. Mijn lichaam is duidelijk nog met iets bezig.

1

Wat vind jij?

Reactie