Slakkenparadijs

De tuin van Els is een slakkenparadijs. Waar je ook kijkt, je komt ze tegen.

Maar bij het eeuwig moes lijken ze nog het meest thuis te zijn. Daar heb ik een grote bloempot vol kunnen wegscheppen op een oppervlakte van ongeveer 2m2. En dat was nog maar de helft.

Had op die bloempot een bord gedaan zodat ze niet zomaar weg konden. Maar de volgende ochtend was het bord eraf en waren alle slakken er vandoor. Samen waren ze sterker dan ik dacht.

Boeiende paksoi

Een cadeautje verstopt diep in de bladeren.

We laten veel van de groenten die we eten niet tot wasdom komen of uitschieten, want dat gaat ten koste van de eetbaarheid. Maar het is geweldig als een plant wel die ruimte krijgt. Dat zie ik dagelijks in de tuin van Els. Bijvoorbeeld de snijbieten van 2,5 meter hoog met prachtige diverse dikke stammen, mooie bladeren en kleine ontluikende bloemen.

Blaadje vol gallen

Een (planten)gal is een woekering van een plant, ontstaan door een parasiet of symbiont, meestal een insect (een galwesp, galmug, gewone vijgenwesp, vlieg, bladluis of galmijt) die haar eieren in de plant legt. De gal, waarvan de vorm specifiek is voor een bepaalde parasiet, dient als behuizing en voedsel voor de larve.

Wikipedia

Was met Els in het bos toen ze me dit liet zien. Wel eens eerder gezien, maar nooit bij stil gestaan wat het nou precies was. We leven in een wonderlijke wereld.

Zandsuppletie paal 12

Er is veel meegenomen door de zee deze winter.

Iets proberen te behouden met miljoenen euro’s waar de natuur toch duidelijk aangeeft dat het andere plannen heeft, elk jaar weer opnieuw. Bijzonder dat we dit al decennia doen bij de eilanden.

De natuur en de ruimte werkelijk voelen

Het is iets waar ik mijn best voor moet doen. Het is niet iets wat mij overkomt zodra ik de lucht inadem en om me heen kijk. Als ik niet oppas interpreteert mijn brein het slechts als een decor.

En een mooie dag als deze biedt het geen weerstand om mijn brein wakker te schudden, het landschap zelf vraagt ook niet om een fysieke inspanning en met mijn dikke winterkleren en schoenzolen is er een comfortabele fysieke barrière.

Maar toen ik hier stond voelde ik het wel terwijl ik de paarden in de verte de duin op zag klimmen.

2953 sporen van de zon

The image was taken by Regina Valkenborgh, who began capturing it towards the end of her MA Fine Art degree at the University of Hertfordshire in 2012. It shows 2,953 arced trails of the sun, as it rose and fell between summer and winter over a period of eight years and one month. The dome of Bayfordbury’s oldest telescope is visible to the left of the photograph and the atmospheric gantry, built halfway through the exposure, can be seen from the centre to the right.

Regina had dit niet als doel toen ze haar bierblikje met een klein gat erin neerzette. Ze was ‘m gewoon vergeten en 8 jaar later werd het door David Campbell gevonden en dit is het resultaat. En het is meer dan geweldig.

Het artikel: Longest known exposure photograph ever captured using a beer can

Wij creëren er op los

Wat zijn wij als mensheid toch tot waanzinnige dingen in staat. Alle superlatieven die je kan verzinnen doen het geen recht aan. En elke dag mag ik de vruchten plukken van al dat collectieve creëren.

Zo jammer dat we de consequenties ervan niet (kunnen) overzien of bewust wegkijken waardoor we onszelf letterlijk kapot creëren.

Volgens een recente calculatie is er op de aardekorst nu meer menselijk geconstrueerde materiaal als biomassa. Het is tijd om die creatiekracht in te zetten om weer naar de natuur toe te bewegen, ons in harmonie te brengen. In synergie creëren met de natuur in plaats van ertegen. Ik weet zeker dat we versteld zouden staan van waar we dan toe in staat zijn.

De paddenstoelen wandeling

Samen met Els.
We keken niet naar hoe mooi de bomen van kleur verschieten maar naar de grond die vol staat met paddenstoelen in alle maten, vormen, soorten en stadia. Van speldenkopjes tot 30 cm hoge die meebewegen met de wind.

De variëteit is enorm. Kwetsbaar en beresterk tegelijkertijd en elke dag weer anders. Allemaal slechts het zichtbare deel van het werkelijke organisme onder de grond. Natuur is machtig. En de foto’s doen het absoluut geen recht.

Foto’s van Els en een beetje van mij.

Waarom landt dit niet?

Nearly half of all plants could be wiped out in ‘age of extinction’

Adam Vaughan – 30 september 2020 – link artikel

Forty per cent of Earth’s plants are at risk of extinction, twice as many as previously thought, while many fungi are also under threat.

“We are living in an age of extinction,” says Alexandre Antonelli at the Royal Botanic Gardens, Kew, in London. Kew’s latest annual report on the state of the world’s plants has found that the number one threat to plants is farming.

The jump from 20 per cent of plants at risk in 2016 to 40 per cent now

Waarom vliegen we niet collectief tegen de muren op van wanhoop en angst?

Slechter en slechter

VN-rapport: om massaal uitsterven van soorten te voorkomen moet het roer op alle fronten om

Ben van Raaij – 15 september 2020 – link artikel

Het gaat steeds slechter met de natuur. Geen van de biodiversiteitsdoelen die tien jaar geleden door de Verenigde Naties werden afgesproken is gehaald. Om het tij te keren moet het roer op alle fronten om. Anders komt de overleving van de menselijke soort zelf in gevaar.

Die mislukking reikt verder dan biodiversiteit alleen. Zij vermindert ook de kansen dat de ontwikkelings- en klimaatdoelen worden gehaald. Zo is biodiversiteitsbehoud cruciaal voor het realiseren van voedselzekerheid of schoon drinkwater voor iedereen. En eenderde van de CO2-reductie die nodig is om de opwarming tot 1,5 graad te beperken wordt bereikt door het beschermen en herstellen van bossen en andere natuurlijke systemen.

Het is volgens het rapport nog niet te laat om de trend te keren. Daarvoor zijn acht drastische, samenhangende ‘transities’ nodig. Veel meer bescherming van biodiversiteit (door uitbreiding van beschermde natuurgebieden en door habitatherstel, te land, ter zee en in de menselijke omgeving), radicale aanpak van de opwarming, bestrijding van andere oorzaken van biodiversiteitsverlies (overexploitatie, vervuiling en invasieve soorten) en verduurzaming van de productie en consumptie van goederen en diensten, vooral voedsel.

De hele tijd een steeds somberder wordende realiteit te moeten aanvaarden is zwaar. Aan de ene kant wil ik het niet weten, aan de andere kant moet ik. Ik heb het wel vaker gezegd. Ik ben in diepe rouw om wat we onszelf en al het andere leven op aarde (onnodig) aandoen.

Ja er gaat ook nog wel iets beter, maar dat weegt niet op tegen de destructie en het “minder slecht doen” scenario is allang het raam uit.

Achtenzestig procent!!!!!

Zucht…

Verdriet is onvermijdelijk

Helen Macdonald: ‘It is hard to write about the natural world without writing about grief’

Lisa Allardice interviewt Helen Macdonald – 21 augustus 2020 – link

“I am wildness,” she wrote in H Is for Hawk). As in her writing, she expresses herself in easy metaphors (grief is a “submarine”), her conversation a lively tumble of anecdotes, enthusiasm and facts. “I really like to think my subject is love,” she says. “Love of the world and the things in it. And a lot of the things that I love aren’t human. It’s not that I love them in preference to humans; it is just that I notice them and I want to tell everyone about them. I want to yell: ‘Look at this! Look how cool it is. It’s amazing!’”

Her lifetime, she says, has seen the most precipitous decline in nature, with the loss of more than half the world’s large animals and more than 3 billion birds. “We’ve just fallen off a cliff. What do you do when your life is being matched, hour by hour, day by day, with disappearances?” Memories of collecting caterpillars and frogspawn are being denied to children today, not because they are “stuck behind screens” but because nature isn’t as easily found. “It is really really sad.”

De titel zegt natuurlijk al heel veel. Het is precies hoe ik me voel. Hoe kan je genieten van de natuur als je aan alles merkt dat het totaal uit balans is en in slow motion aan het omvallen is?

Opschuiven

Climate change beyond a human lifetime

John Sutter – 14 april 2020 – link

There’s a problem inherent in the climate crisis: We don’t live long enough to truly feel it. Academics call this “shifting baseline syndrome” — the idea that environmental change happens too slowly to trip our alarm bells

Gewenning. Niet het verschil voelen door de jaren heen. Bagatelliseren wat je wel merkt maar je niet uitkomt. Het is heel menselijk. Maar als je er op let en niet wegkijkt is het onontkoombaar. Ik leef nu bijna 50 jaar op aarde en ik heb op ontelbaar veel manieren gezien & gevoeld dat we het ecosysteem waar we onderdeel (en volledig afhankelijk) van zijn vernietigen.

Maar het feit blijft dat veel mensen het niet ervaren en daarom ook niet de noodzaak voelen om er wat aan te doen. En dat moet anders willen we de schade beperken zodat de aarde nog enigszins leefbaar is voor de generaties na mij.

Bron

Er is altijd wat

There’s Always Something (or, Why Are Environmentalists Always Complaining)

Nicholas Gottlieb – 27 juli 2020 – link artikel

You build a hydropower project — but what about the fish? You make batteries for electric vehicles — but what about the exploitative lithium mining in the Global South? You work towards bioenergy with carbon capture and sequestration (BECCS) as a double whammy to remove CO2 from the atmosphere and generate energy…but what about the global land use change, loss of biodiversity, and consumption of arable land that’s needed for global food supply? With environmentalists, there’s always something.

It’s an article about why that “something” that environmentalists always have to complain about isn’t just nitpicking and why it’s so important that we keep pushing back. It’s an article about how that nitpicking is actually a critically important signal telling us that the framework with which we’re approaching these problems is faulty.

Fighting climate change and the myriad of other ecological and social crises that threaten the very existence of our global civilization, if not the human species as a whole, requires rethinking the entire paradigm by which we operate.

To change our paradigm, we need to recognize that the current state of human being is a paradigm, it’s not some sort of naturally preordained “way things are.”

Het klopt er is altijd wat. Het is nooit goed genoeg. Alles wat mensen doen om het beter te doen is niet goed genoeg of heeft zo zijn negatieve kanten. Natuurlijke ecosystemen zijn complex. En er in harmonie mee leven ook.

In het huidige paradigma hebben we onvoldoende inzicht in de complexe systemen en zijn we veel te vastgeroest in het huidige exploitieve, extraherende economisch model. Waar minder erg is nog steeds exploitief, extraherend en vernietigend.

Als globale samenleving hebben we nog een lange weg te gaan. En zullen veel activisten / voorlopers nog heel wat ja maar gesprekken moeten voeren om werkelijk een samenleving een radicale nieuwe manier van denken en doen te krijgen.