Heerlijk intiem

In de berm was er een prachtige variatie bloemen. En daar waren ook deze bij en bloem met elkaar bezig.

Het was maar twee vierkante meter, zouden ontelbare vierkante kilometers moeten zijn. Het is tijd om werkelijk de de natuur de ruimte te geven om zichzelf te zijn en onszelf daar weer een harmonisch onderdeel van te maken. Wat zou dat ons leven vervullen met schoonheid en verwondering.

Slakkenparadijs

De tuin van Els is een slakkenparadijs. Waar je ook kijkt, je komt ze tegen.

Maar bij het eeuwig moes lijken ze nog het meest thuis te zijn. Daar heb ik een grote bloempot vol kunnen wegscheppen op een oppervlakte van ongeveer 2m2. En dat was nog maar de helft.

Had op die bloempot een bord gedaan zodat ze niet zomaar weg konden. Maar de volgende ochtend was het bord eraf en waren alle slakken er vandoor. Samen waren ze sterker dan ik dacht.

Boeiende paksoi

Een cadeautje verstopt diep in de bladeren.

We laten veel van de groenten die we eten niet tot wasdom komen of uitschieten, want dat gaat ten koste van de eetbaarheid. Maar het is geweldig als een plant wel die ruimte krijgt. Dat zie ik dagelijks in de tuin van Els. Bijvoorbeeld de snijbieten van 2,5 meter hoog met prachtige diverse dikke stammen, mooie bladeren en kleine ontluikende bloemen.

Blaadje vol gallen

Een (planten)gal is een woekering van een plant, ontstaan door een parasiet of symbiont, meestal een insect (een galwesp, galmug, gewone vijgenwesp, vlieg, bladluis of galmijt) die haar eieren in de plant legt. De gal, waarvan de vorm specifiek is voor een bepaalde parasiet, dient als behuizing en voedsel voor de larve.

Wikipedia

Was met Els in het bos toen ze me dit liet zien. Wel eens eerder gezien, maar nooit bij stil gestaan wat het nou precies was. We leven in een wonderlijke wereld.

Zandsuppletie paal 12

Er is veel meegenomen door de zee deze winter.

Iets proberen te behouden met miljoenen euro’s waar de natuur toch duidelijk aangeeft dat het andere plannen heeft, elk jaar weer opnieuw. Bijzonder dat we dit al decennia doen bij de eilanden.

De natuur en de ruimte werkelijk voelen

Het is iets waar ik mijn best voor moet doen. Het is niet iets wat mij overkomt zodra ik de lucht inadem en om me heen kijk. Als ik niet oppas interpreteert mijn brein het slechts als een decor.

En een mooie dag als deze biedt het geen weerstand om mijn brein wakker te schudden, het landschap zelf vraagt ook niet om een fysieke inspanning en met mijn dikke winterkleren en schoenzolen is er een comfortabele fysieke barrière.

Maar toen ik hier stond voelde ik het wel terwijl ik de paarden in de verte de duin op zag klimmen.

2953 sporen van de zon

The image was taken by Regina Valkenborgh, who began capturing it towards the end of her MA Fine Art degree at the University of Hertfordshire in 2012. It shows 2,953 arced trails of the sun, as it rose and fell between summer and winter over a period of eight years and one month. The dome of Bayfordbury’s oldest telescope is visible to the left of the photograph and the atmospheric gantry, built halfway through the exposure, can be seen from the centre to the right.

Regina had dit niet als doel toen ze haar bierblikje met een klein gat erin neerzette. Ze was ‘m gewoon vergeten en 8 jaar later werd het door David Campbell gevonden en dit is het resultaat. En het is meer dan geweldig.

Het artikel: Longest known exposure photograph ever captured using a beer can

Wij creëren er op los

Wat zijn wij als mensheid toch tot waanzinnige dingen in staat. Alle superlatieven die je kan verzinnen doen het geen recht aan. En elke dag mag ik de vruchten plukken van al dat collectieve creëren.

Zo jammer dat we de consequenties ervan niet (kunnen) overzien of bewust wegkijken waardoor we onszelf letterlijk kapot creëren.

Volgens een recente calculatie is er op de aardekorst nu meer menselijk geconstrueerde materiaal als biomassa. Het is tijd om die creatiekracht in te zetten om weer naar de natuur toe te bewegen, ons in harmonie te brengen. In synergie creëren met de natuur in plaats van ertegen. Ik weet zeker dat we versteld zouden staan van waar we dan toe in staat zijn.

De paddenstoelen wandeling

Samen met Els.
We keken niet naar hoe mooi de bomen van kleur verschieten maar naar de grond die vol staat met paddenstoelen in alle maten, vormen, soorten en stadia. Van speldenkopjes tot 30 cm hoge die meebewegen met de wind.

De variëteit is enorm. Kwetsbaar en beresterk tegelijkertijd en elke dag weer anders. Allemaal slechts het zichtbare deel van het werkelijke organisme onder de grond. Natuur is machtig. En de foto’s doen het absoluut geen recht.

Foto’s van Els en een beetje van mij.

Waarom landt dit niet?

Nearly half of all plants could be wiped out in ‘age of extinction’

Adam Vaughan – 30 september 2020 – link artikel

Forty per cent of Earth’s plants are at risk of extinction, twice as many as previously thought, while many fungi are also under threat.

“We are living in an age of extinction,” says Alexandre Antonelli at the Royal Botanic Gardens, Kew, in London. Kew’s latest annual report on the state of the world’s plants has found that the number one threat to plants is farming.

The jump from 20 per cent of plants at risk in 2016 to 40 per cent now

Waarom vliegen we niet collectief tegen de muren op van wanhoop en angst?