Een goede dag

  • Els had een goed gesprek met de huisarts.
  • De buren krijgen volgende week zonnepanelen die we samen vorig jaar hadden aangevraagd.
  • In korte broek en shirt naar buiten en het was goed.
  • Jongste zoon heeft zijn presentatie gedaan en een zeven gehaald.
  • Oudste zoon had een fijn sollicitatiegesprek en gaat volgende week proefdraaien.
  • De laatste takken die er nog lagen van de snoeiactie van maart in de groencontainer gekregen.
  • Eén van de drie groentebakken verwijderd uit de tuin en nog wat opgeruimd.
  • IJsje gegeten.
  • Met Els gekletst in de tuin.
  • Een uurtje in de zon gelegen.
  • Hoorde allemaal gezoem.
  • De vogels waren ook lekker bezig lawaai te maken.
  • Zag een citroenvlinder, een lieveheersbeestje, veel wormen, mieren, kevertjes, spinnen en slakken.
  • Mijn verkoudheid is over zijn top heen.
  • At nog een ijsje!
  • De zon schijn heerlijk mijn kamertje in.

ps. dit is mijn 7e dag in quarantaine.

Kalm

De dag komt rustig ten einde. Dat stond stevig in contrast met de mijne ondanks mijn quarantaine. Het was de drukste dag sinds tijden en niks kon worden doorgeschoven naar morgen. Maar het is (bijna) gelukt. De laatste loodjes.

ps. dit is mijn 6e dag in quarantaine.

Slakkenparadijs

De tuin van Els is een slakkenparadijs. Waar je ook kijkt, je komt ze tegen.

Maar bij het eeuwig moes lijken ze nog het meest thuis te zijn. Daar heb ik een grote bloempot vol kunnen wegscheppen op een oppervlakte van ongeveer 2m2. En dat was nog maar de helft.

Had op die bloempot een bord gedaan zodat ze niet zomaar weg konden. Maar de volgende ochtend was het bord eraf en waren alle slakken er vandoor. Samen waren ze sterker dan ik dacht.

Het snijbietenbos

Els heeft vorig jaar snijbietenzaadjes tot mooie stevige, gezonde en volwassen planten laten groeien. En zo nu en dan nam ze wat blaadjes voor in de salade. Die paar blaadjes konden ze prima missen. En zo gingen ze de winter in, allemaal ongeveer 30-40cm hoog.

Maar nu laten ze zien wat ze werkelijk kunnen zijn. De grootste is zeker 3 meter hoog en samen zijn ze een heus snijbietenbos. Met hun verschillende kleuren, diktes en vormen zijn ze allemaal uniek.

Onder hun beschermende bladerdak krijgen ook weer andere planten een kans. En in de kruinen van het bos zitten duizenden minuscule bloemen die, als je ze schud, strooien met stuifmeel.

Zeewandeling

Naar het strand bij paal 9. Als het kan wandelt Els door de branding. De eerste keer dit jaar, ondanks dat het water nog erg koud is.

Ik blijf lekker op het droge en hou mijn voeten in mijn warme schoenen.

Zandsuppletie paal 12

Er is veel meegenomen door de zee deze winter.

Iets proberen te behouden met miljoenen euro’s waar de natuur toch duidelijk aangeeft dat het andere plannen heeft, elk jaar weer opnieuw. Bijzonder dat we dit al decennia doen bij de eilanden.

Schotsen verzameling

In de haven van Oudeschild zijn de schotsen zich aan het verzamelen. Hoe rustiger water samenklontert tot ijs en dat die kleine stukjes steeds grotere ijsschotsen vormen. IJsschotsen in ijsschotsen in ijsschotsen.

Tussen de scheiding tussen de schotsen in de haven en de zee leek een hoogte verschil. De golvende zee oogde hoger dan de schotsen in de haven. Als een soort branding op het strand, maar dan wordt de energie veel meer geabsorbeerd. Niet te fotograferen of filmen maar onmiskenbaar voor het oog.

Sneeuw en zon

Vandaag scheen er wat zon, mooi moment om er even op uit te gaan en te kijken wat de sneeuw met het landschap doet.

Er waren wat mooie sneeuwduinen die soms wel zeker anderhalve meter hoog waren, maar de rest van het landschap was voornamelijk wat bepoedersuikerd. Nu wachten op dat ijs…

De natuur en de ruimte werkelijk voelen

Het is iets waar ik mijn best voor moet doen. Het is niet iets wat mij overkomt zodra ik de lucht inadem en om me heen kijk. Als ik niet oppas interpreteert mijn brein het slechts als een decor.

En een mooie dag als deze biedt het geen weerstand om mijn brein wakker te schudden, het landschap zelf vraagt ook niet om een fysieke inspanning en met mijn dikke winterkleren en schoenzolen is er een comfortabele fysieke barrière.

Maar toen ik hier stond voelde ik het wel terwijl ik de paarden in de verte de duin op zag klimmen.

Druivenpikkers

Afgelopen waren de merels en de zwartkopjes de duif aan het leegpikken. Prachtig om naar te kijken. Nu is alles er echt af. Ook het laaghangende fruit, wat natuurlijk gevaarlijker is voor een vogel.

Maar echt nette eters zijn het niet dus onder de druif ligt het vol met overheerlijke druiven. De zwartkopjes wagen zich niet op de grond maar de merel na behoorlijk wat twijfel kan het toch niet weerstaan. Heb al menig kat in de sluip houding zien zitten de afgelopen dagen.

De paddenstoelen wandeling

Samen met Els.
We keken niet naar hoe mooi de bomen van kleur verschieten maar naar de grond die vol staat met paddenstoelen in alle maten, vormen, soorten en stadia. Van speldenkopjes tot 30 cm hoge die meebewegen met de wind.

De variëteit is enorm. Kwetsbaar en beresterk tegelijkertijd en elke dag weer anders. Allemaal slechts het zichtbare deel van het werkelijke organisme onder de grond. Natuur is machtig. En de foto’s doen het absoluut geen recht.

Foto’s van Els en een beetje van mij.

Paalzitten

Ik hoorde twee katten die naar elkaar aan het schreeuwen waren. En omdat dat behoorlijk uit kan lopen op pittige gevechten tot bloedens toe. Ben ik even over de schutting gaan kijken in de hoop ze zo al voldoende af te leiden en als het moet tussen beide te komen.

Billy kwam ook even mee kijken, nieuwsgierig als ze is.

Gelukkig hielp het zo’n derde wiel aan de wagen. En in ongeveer 20 minuten waren ze in super slow motion uit elkaar gegaan.

Straf windje en hoog water

Proberen het stuifzand uit mijn ogen te houden, om daarna te genieten van de kracht van de golven en te zien hoe de nog aanwezige strandhuisjes er door werden overspoeld. In augustus al terwijl het nog maar windkracht 6/7 was. Dat beloofd wat de komende maanden.