Weggeknipt

Terugkomend van Texel vond ik slechts een stukje van mijn kabel waarmee de fiets was vastgezet in de zelfservice stalling Muiderpoort van de NS. Het nieuwe jaar is 16 uren oud en de fiets stond er nog geen 24 uur.

De fiets die mijn schoonmoeder me in april gaf omdat ze er zelf niet meer op kon fietsen.

Na wat geldelijke (400 euro ongeveer) liefde en aandacht bracht ze me soepeltjes overal. Tien april maakte ik mijn eerste fietstocht naar het werk. Op 29 december fietste ze me nog van oost naar west Amsterdam en weer terug met de wollen isolatie. Het waren een fijne 2000 kilometer schat ik zo.

Een elektrische fiets in Amsterdam is een utopie en dus was ik me bewust dat het moment zou komen. Had niet verwacht dat dat in een NS stalling zou zijn en binnen 24 uur.

Straks heeft de fiets een nieuwe fietser, hopelijk kan die er meer van genieten.

Mag ik chocolade?

Afgelopen maandag kreeg ik (wat verlaat) een chocoladeletter van de baas. Laat ik nou op 17 september gestopt zijn met het eten van chocolade. Niet dat ik het niet lust. Verre van. ’t is zo’n heerlijk mond gevoel en smaaksensatie. Het was een levensstijl. Een lekkernij die ik mij gunde terwijl ik verder behoorlijk streng in de leer ben.

Naast zuurstof ging er altijd ook een brokje chocolade mee met mijn rode bloedcellen zodat ook de verre uiteinden van mijn lichaam konden meegenieten. Ik bestond voor een deel uit chocolade en dat omarmde ik met liefde.

Daar kwam op 17 september een abrupt einde aan. Mijn oudste zoon wou stoppen met een niet nader te noemen verslaving en ik bood spontaan aan te stoppen met de mijne. Gedeelde smart en zo1.

En de eerste maand ging prima, tweede ook nog wel. Maar nu krijg ik het er steeds moeilijker mee. Het was mijn “enige” zonde. Doe niet aan alcohol, koffie of andere stimulerende middelen. Er is geen substituut. Zo erg is chocola toch niet? Toch? Toch?

Mag ik alsjeblieft weer chocola?

  1. heeft een beetje gewerkt↩

Hier is over nagedacht

En ik heb het gecontroleerd. Elk putje sluit zo aan op de tegels. Dat is niet toevallig. En dan moet wel alles goed gaan binnen het project (in dit geval metrostation Weesperplein) wil ook dit lukken.

🪶

🪶

🪶

🪶

🪶

Er is meer kans dat het mis gaat dan goed, er zijn zoveel variabelen. Dus 5 pluimen voor iedereen die hieraan heeft gewerkt.

?

Met de jas aan

pauze: 251123 – 16:48 | 52°19’24.258″N 4°58’34.662″E | hoogte: -2.9m

Gister reed ik in een nieuwe elektrische model ID3 met stoelverwarming. Vandaag rij ik in de grote handgeschakelde fossiel aangedreven rolstoelbus. Waar je, met de kachel op de hoogste stand, een jas aan moet om warm te blijven. Je weet nooit wat voor auto je gaat rijden, dus had bewust een extra jas meegenomen.

  • Er ligt sneeuw ook op het voorruit van de bus.
  • Vandaag met openbaar vervoer naar ’t werk gegaan omdat ik het weer niet vertrouwde. Koud en nat aankomen op het werk is zeer onhandig.
  • Andere route genomen dan de standaard via Amstel station. Met de tram naar het Weesperplein en van daar met de metro naar Gaasperplas. Leuk om ondergronds te beginnen en het is er veel warmer dan bovengronds.
  • Buurtje ingereden met woonerf straten om mensen daar op te pikken. Veel mensen zijn niet goed ter been dus doe ik mijn best zo dicht mogelijk erbij te komen. De bus paste er op een paar centimeter door met links en rechts bakstenen muren. Toen kwam er een bruggetje waar ik niet op paste. Achteruit terug. Vond voorruit al spannend met een wild piepende auto. Bij een speeltuintje wel 30x gestoken om de neus weer de goeie kant op te krijgen. Pffffff. Doe ik niet nog een keer.
  • Man (natuurlijk een man) plast bij de gesloten ingang van een ziekenhuis tegen de zuil. Terwijl nog geen 10 meter verder een park is met honderden bomen. Dan doe je het met opzet. Bah.
  • Net als de auto waren ook mijn ritten een tegenpool van gister. Veel om Amsterdam heen en best veel ritjes die uiteindelijk niet door gingen.
  • Gold ook voor het weer. Was het gister droog met mooi november licht, vandaag kwam het met bakken uit hemel.
  • Veel momenten waar ik graag was gestopt of teruggegaan voor een foto. Maar nu heb ik een klok die mij voortstuwt en geen ruimte gunt. Tijd is een ander beest terug in Nederland.

Koud

pauze: 251122 – 16:26 | 52°18’53.8″N 4°58’08.4″E | hoogte: -3m

Het autorijden in Amsterdamse toestanden voelde ver weg van me na de 6 weken Japan (en wat voor en na weken). Maar het viel mee. Alle gewoontes lijken nog intact.

  • Wel was mijn pas om de garage in en uit te komen beetje brak. Dus krijg een nieuwe.
  • Vrouw van 85 in de auto. Weer een prachtig voorbeeld dat een lichaam ouder wordt maar de geest niet. Staat nog steeds avontuurlijk, nieuwsgierig en enthousiast in het leven. Gelukkig kan haar lichaam het bijbenen. Alles werkt nog (zoals bedoeld). En ze koestert haar geluk. Gaat met grote regelmaat op tripjes en zoekt altijd het nieuwe op en heeft nog veel op haar verlanglijstje staan. Voelt helemaal niet of ik iemand van 85 naast me heb zitten. Ook al drukte ze me op het hart dat als ze er ineens bij neervalt haar te laten gaan. Het leven was goed zo. Wow.
  • Was koud buiten en nog extra afgekoeld na mijn pauze maaltijd van yogurtvruchtenmix. Gelukkig heeft deze auto stoelverwarming. Hielp me langzaam weer op temperatuur komen. Tijd voor warme havermoutpap (met vruchten)?
  • Man van in de 70 helemaal in leder. Inclusief glimmende knopen en een leren pet en lange jas. Hij draagt het met overtuiging en vanzelfsprekendheid. Heeft 30 jaar in Thailand gewoond en gewerkt voor de Nederlandse Ambassade. En nu na wat omzwervingen terug in Nederland. Veel verhalen verteld over wat hij allemaal heeft moeten meemaken als man die van mannen houdt. Het zo uit de eerste hand te horen… Wat leef ik dan in een andere wereld als heteroseksuele witte man.
  • Er is goed gestrooid. Eerst dacht ik nog dat het sneeuw was maar het lag ook onder de viaducten.
  • Uitsluitend tussen zuidoost, west en noord gereden vandaag. Geen uitstapjes buiten Amsterdam.
  • Op de fiets terug benam de kou me de adem en mijn gezicht voelde bevroren. Lichaam moet nog wennen aan deze lage temperaturen.

Het begon zich op te stapelen

Het halletje is maar klein. En zo blijft er geen ruimte over om over te lopen dus er moest wat komen wat zo plat mogelijk tegen de muur kon.

Heb een simpel rekje gevonden die dat mogelijk maakt. Niet ideaal want je haalt ze er niet echt makkelijk vanaf. En er zijn nog meer schoenen. Gelukkig heb ik nog een rekje.

Tekenen

Heb voor het eerst van mijn leven een (werkende) iPad in bezit. De oude iPad uit 2020 van schoonmoeder. En wonderbaarlijk genoeg mag daar nog het nieuwste systeem op draaien. Kan ik eindelijk een lang gekoesterde wens in vervulling laten gaan: Tekenen.

Tekenen was mijn ding als kind. Heb er zelfs mijn levensdoel van proberen te maken. Vijf jaar enorm genoten van de kunstacademie en jaren voldaan geploeterd in het kunstenaarschap. Maar kon er geen brood mee verdienen. Uiteindelijk er een punt achter gezet.

Natuurlijk vind creativiteit wel zijn weg in alle andere dingen die je doet en maakt. Maar tekenen om te tekenen deed ik eigenlijk nooit meer (nog wel eens op de wc)

Tekende wel eens sporadisch via een Wacom wat nooit echt lekker ging qua oog hand coördinatie. Later op de iPad van Els, dat was echt genieten. Maar die iPad leeft op Texel en ik in Amsterdam.

Nu is er eentje met mij mee gekomen naar Amsterdam. En om er een tekentabletje van te maken had ik nog een pencil nodig. Toen ik vandaag aankwam op Amsterdam Centraal daar besloten met de tram naar het Leidseplein te gaan. Kwartier later zat ik in de tram naar Amsterdam Oost. Een pencil rijker en geld armer.

Nu is er geen excuus meer om niet te gaan tekenen. Benieuwd wat er gaat gebeuren. Ben eigenlijk helemaal niet goed in tekenen…

PS Voor het eerst met de tram door de Molukkenstraat gereden. Voelde heel nieuwig. Woon daar al zo’n 30 jaar of zo.

Ontbijten

Een goed begin is het halve werk. Op drie verschillende dagen zijn Elsspousefriendsweetheart en ik met de auto een plekje gaan opzoeken om te ontbijten.

8 november een meter van de Waddenzee vandaan bij Oudeschild.

12 november aan de Noordzee duinen bij paal 15.

En 14 november met zicht op Vlieland (als het niet verborgen zou zitten in de grijze natte horizon).

Verveelt nooit.

Maanlicht en de Waddenzee

De maan was mooi groot rose/oranje. Net boven de horizon uitkomend terwijl ik met de trein naar Den Helder reed. Langzaam klom hij hoger en bij de boot scheen hij prachtig over de Waddenzee. De interpretatie van de realiteit door mijn telefoon komt natuurlijk op geen enkele manier in de buurt van wat ik zag.